Her gölgenin bir gizemi vardı

Bazı zamanlar vardır...

Takvimlerden silinirler ama insanın içinden hiç çıkmazlar.Yıllar geçer,saçlara ak düşer,şehirler değişir,fakat çocukluğun bir köşede bıraktığı izler olduğu yerde kalır.
İnsan geriye dönüp baktığında,aslında geçen yılları değil,o yılların içindeki kendisini özlediğini fark eder.
Bir zamanlar her şeyin bir anlamı vardı.Yağmur yalnızca yağmur değildi.Kar yalnızca kar değildi.Bir ağacın gölgesi,bir sandığın kapağı, eski bir evin tavan arası...
Hepsi bilinmeyene açılan birer kapıydı.
Her gölgenin bir gizemi vardı.
Her sessizlik bir hikâye saklardı.
Her köşe başında keşfedilmeyi bekleyen küçük bir dünya bulunurdu.
Çocukluk,insanın hayata en büyük servetiyle baktığı dönemdir.Çünkü henüz merakını kaybetmemiştir.
Bir karton kutudan saray kurabilir,bir taş parçasını hazineye dönüştürebilir. Dünyanın bütün zenginliği,o saf hayal gücünün yanında yoksul kalır.
Zaman ilerledikçe insanın bilgisi artıyor belki ama hayret etme yeteneği azalıyor.
Oysa hayatın asıl rengi, bildiklerimizde değil,merak ettiklerimizde saklıdır.
Bugün geçmişe duyulan özlem biraz da bundan kaynaklanıyor. Çünkü özlenen sadece eski günler değil,o günlerdeki samimiyet,güven ve sadeliktir.
Eskiden insanlar birbirlerinin gözlerine bakarak konuşurdu.
Mahalleler birbirini tanırdı.
Bayramlar takvimdeki bir tatilden ibaret değildi.
Bir çayın,bir selamın,bir komşuluk sohbetinin değeri vardı.
Şimdi her şey daha hızlı.
Ama insan ruhu hızla değil,anlamla besleniyor.
Belki de bu yüzden bazı kokular yıllar öncesine götürüyor bizi.
Bir akasya kokusu...

Islak toprak...

Eski bir şarkı...

Ansızın duyulan bir çocuk kahkahası...

Bütün bunlar hafızanın derinliklerinde uyuyan zamanları uyandırıyor.
Sonunda insan anlıyor ki;kaybolan şey yıllar değilmiş.
Kaybolan,hayatın içindeki o masum şaşkınlıkmış.
Edebiyatın bütün güzelliği de burada başlıyor aslında. Çünkü kelimeler, geri dönmesi mümkün olmayan zamanların izini sürüyor.Şiirler, hikâyeler ve hatıralar...
Geçmişe uzanan görünmez köprüler kuruyor.
İnsan bazen bir cümlede çocukluğunu buluyor.
Bazen bir satırda yıllardır aradığı kendisini...
Sonra sessizce gülümsüyor.
Çünkü biliyor ki bazı güzellikler geri gelmez.
Ama unutulmaz da.
Belki hayatın en büyük tesellisi budur.
Geçmiş gitmiştir.
Fakat bıraktığı izler hâlâ içimizdedir.
İşte o izler sayesinde,yıllar sonra bile dönüp kendimize şunu söyleyebiliriz:
Bir zamanlar her gölgenin bir gizemi vardı.
Dünya, bugünkünden biraz daha büyülüydü.