Hesap makinesi değil, insan...

Gülüşlerin hafifliği bazen gerçeğin ağırlığını saklar.
İlk bakışta komik gelen bazı gelişler, aslında insanın içini ince ince yoklayan bir gerçeğin habercisidir.Çünkü herkes geliş niyetini aynı saflıkla taşımaz.
Bazıları insanı insan olarak görmez.Bir araç gibi bakar.Bir hesap makinesi gibi…
Hayatlarının karını zararını tarttıkları, gerektiğinde tuşlarına bastıkları, işi bitince bir kenara bıraktıkları bir nesne gibi.
İşler yolunda gitmediğinde kapını çalanlar olur. Seslerinde samimiyet, gözlerinde ihtiyaç vardır.O an kendilerini yakın hissedersin. Paylaşım sandığın şey, aslında bir hesaplaşmanın parçasıdır.İçtenlik zannettiğin şey, çoğu zaman bir ihtiyacın kılığına girmiş halidir.
Denge sağlandığında, kazanç elde edildiğinde ortadan kaybolanlar da aynı kişilerdir.Masada unutulan bir eşya gibi bırakılırsın.Ne bir vefa, ne bir hatır, ne de bir “nasılsın” kalır geriye.
İnsan ilişkilerinin bu kadar çıkar merkezli hale gelmesi tesadüf değildir. Modern hayat, insanı sürekli hesap yapmaya zorlar. Zamanını, duygusunu,hatta dostluklarını bile ölçüp biçmeye iter. Böyle bir düzende, bazıları dostluğu bile bir yatırım gibi görmeye başlar.
Oysa gerçek bağlar hesapla kurulmaz.
İnsanın yanında olmanın bir getirisi, bir kazancı olmaz. Sadece bir anlamı olur.
Zor günlerde yanında olanı herkes hatırlar.
Asıl mesele, iyi günlerde unutulmayan olabilmektir.
Çünkü yoklukta kurulan bağlar sınanır, bollukta kurulan bağlar ise ortaya çıkar.
Dostluk;ihtiyaç anında hatırlanan bir isim değildir.
Dostluk;hayatın içinde yer bulan, varlığıyla güven veren,yokluğunda eksikliği hissedilen bir hakikattir.
Kimileri gelir, kullanır,gider.
Kimileri kalır,yük olur gibi görünür ama aslında insanı insan yapan şeyi taşır.
Komik gibi görünen çok şey vardır hayatta.
Fakat insanı asıl büyüten,o komedinin arkasındaki gerçeği görebilmektir.
Çünkü herkesin bir hesabı olabilir…
Ama herkesin bir yüreği yoktur.