Bazı ayrılıkların mevsimi yoktur!

İnsan bazen kimseye küsmez. Yalnızca hayatla arasına görünmez bir mesafe koyar. Kalabalıkların ortasında susar, kahkahaların arasında gözlerini kaçırır.Çünkü bazı yokluklar vardır; insanın yanında değil, tam kalbinin ortasında yaşar.

Akşamları pencereme düşen gölgeler uzadıkça geçmiş de büyüyor içimde.Bir sandalye boş duruyor,bir fincan soğuyor, saat ilerliyor.Sanki bütün dünya bir yere yetişmeye çalışırken ben, senin gittiğin o akşamın içinde mahsur kalmışım.

Bahar geldi. Ağaçlar çiçek açtı. Sokaklara hayatın kokusu yayıldı. Fakat içimde hâlâ ayaz var.İnsan bazen güneşin altında üşürmüş. Bunu senden sonra öğrendim.

Özlem tuhaf bir şey.Bir insanı görmeden onunla konuşmak,sesini duymadan sesini hatırlamak, kalabalıkta binlerce yüz arasından yalnızca birini aramak...
Akıl unutmayı emreder,kalp itaat etmez.Gece olunca bütün savunmalar çöker. İnsan en çok kendisine yenilir.

Oysa ben yalnızca özlemiyorum seni. Kavuşmak istiyorum. Aramızdaki mesafeyi, suskunluğu,gururu aşmak istiyorum. Çünkü sevda, bazen bir ömür beklemek değil,o bir ömre yeniden başlayabilmek için mücadele etmektir.

Kimseye anlatamıyorum. Anlatsam da anlayan olmuyor. Herkes yüzümdeki ifadeyi görüyor,hiç kimse içimdeki fırtınayı duymuyor.

Belki bir gün aynı sokakta karşılaşırız.
Sen başını kaldırırsın,ben susarım.Birkaç saniyelik bakışa yılların özlemi sığar.
Belki de hiçbir şey söylemeden birbirimizi yeniden tanırız.

Ben kimseye küs değilim.Yalnızca sensizliğe alışmayı reddediyorum.

Çünkü bazı ayrılıklar bitmez. İnsan gider, hatırası kalır. Zaman geçer, özlemi kalır.Hayat devam eder ama kalbin bir köşesinde hep aynı kapı aralık durur.

Ben hâlâ o kapının açılmasını bekliyorum.
... ... ... ... ... ...

Ben ayrılığa teslim olmadım,
Geceye,zamana, kadere başkaldırdım.
Bir ömürlük hasreti göğsüme astım,
Seni sevmekten değil,sensiz kalmaktan yoruldum.
Bırak yıkılsın bütün mesafeler,
Bırak sussun o kibirli saatler.
Ben bir insana değil,bir umuda sevdalıyım,
Kavuşmaksa mücadele,ben hâlâ ayaktayım.