reklam
reklam
İnsanın en ağır yükü, kendi karakteridir!

İnsanın en ağır yükü, kendi karakteridir!

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:

İnsanı tanımak için yüzüne bakmak yetmez.
Bazen bir insanın gözlerinde koca bir ömrün yorgunluğu, suskunluğunda binlerce kelimenin ağırlığı,duruşunda ise hiçbir makama sığmayacak kadar büyük bir karakter saklıdır.

Hayat,herkese aynı terazide tartılacak bir ömür sunmuyor.
Kimi insan ipekten yolların üzerinde yürürken kimi, ayaklarına batan taşları kimseye göstermeden yoluna devam ediyor.
Kiminin sofrasında bolluk,kiminin avucunda yarına yetecek kadar umut var. Fakat bütün bu farklılıkların üzerinde,insanı insan yapan ortak bir ölçü bulunuyor: Karakter.

Karakter,işler yolundayken takınılan güzel tavır değildir.
Asıl anlamını insanın kaybettiği zamanlarda,yalnız kaldığında, haksızlığa uğradığında ve önüne çıkarılan menfaat karşısında belli eder.

Bir insanın ne kadar güçlü olduğunu anlamak için arkasındaki kalabalığa değil, kimsenin arkasında durmadığı zamanlardaki hâline bakmak gerekir.

Çünkü bazı başlar vardır,eğilmediği için değil, eğilmesini gerektirecek bir yanlışın içine girmediği için diktir.

Bazı yürekler vardır, sert görünür ama içinde bir çocuğun üşüyen ellerini ısıtacak kadar merhamet taşır. Dışarıdan bakıldığında kolay anlaşılmazlar. Hayatın hoyratlığı onlara biraz susmayı,biraz mesafe koymayı öğretmiştir.
Fakat bütün o sert kabuğun altında insan sevgisinden vazgeçmemiş bir ruh yaşar.

Mertlik dediğimiz şey belki de tam burada başlar.

Mertlik,başkasının önünde güç gösterisi yapmak değildir. 
Bir insanın kendisinden güçsüz olana nasıl davrandığında saklıdır.
Bir yetimin hakkını korumakta, emeğiyle geçinenin alın terine sahip çıkmakta, kimsesizin sesini duyurmakta, haksızlığın karşısında yalnız kalmayı göze almakta...

Kabadayılık ile mertlik arasındaki mesafe de buradadır. Kabadayılık yalnızca görünüşte bir güç gösterisine dönüşürse geriye korku kalır.
Oysa gerçek yiğitlik, insanın gücünü korumaya, yaşatmaya, daleti ayakta tutmaya adamasıdır. 
Bir gönlü incitmeden güçlü olabilmek,belki de en zor insanlık sınavıdır.

İnsanın insana hizmet etmesi, 
bu dünyanın en eski ve en kıymetli erdemlerinden biridir.
Bir başkasının derdine eğilmek, onun acısını küçümsememek, karşılık beklemeden bir hayatın yükünü hafifletmek...

Bunların hiçbirinde gösterişe yer yoktur.

Zira iyilik, alkışlandığında değil,kimse görmediğinde de sürdürülebildiğinde gerçek değerini bulur.

Ne var ki zamanımızın insanı,görünür olmayı değerli olmakla karıştırıyor. Unvanlar büyüyor, makamlar yükseliyor, cümleler çoğalıyor; fakat insanın insana duyduğu güven aynı hızla büyümüyor.
Herkes bir şey anlatıyor,çok az kişi bir başkasının derdini gerçekten dinliyor.

Ahlakın en büyük imtihanı da burada başlıyor:
İnsan,kendi çıkarıyla başkasının hakkı karşı karşıya geldiğinde hangisini seçecek?

İşte vicdan,tam o anda konuşuyor.

Bazen bir insanın bütün hayatı, verdiği tek bir kararda saklıdır.
Bir haksızlığa ortak olmamak,bir menfaat uğruna susmamak, dün savunduğu hakikati bugün de savunabilmek... Bunlar dışarıdan küçük görünen ama insanın iç dünyasında büyük bedelleri olan tercihlerdir.

Yalnızlık da bazen bu tercihlerin bedelidir.
Herkesin aynı yöne yürüdüğü bir yerde başka bir istikamete bakabilmek kolay değildir.
İnsan anlaşılmak ister,sevilmek ister, yanında birilerini görmek ister.
Fakat bütün bunlara rağmen kendi vicdanına yabancılaşmadan yaşayabilmek, karakterin en sessiz zaferidir.

İnsan,en büyük hesaplaşmasını çoğu zaman başkalarıyla değil, kendi içinde yaşar. Dışarıya karşı kurulmuş bütün savunmalar bir gün dağılır,geriye insanın kendisine anlatamadığı hakikatler kalır.

Belki de bu yüzden insanın en kıymetli makamı,kendi vicdanının karşısında mahcup olmadığı yerdir.

Ne servet ne şöhret ne de bir koltuğun sağladığı geçici itibar...

Bunların hiçbiri,bir insanın ardından edilen içten bir duanın yerini tutamaz.

Ömür dediğimiz şey,biraz da başkalarının hayatına bırakılan izlerden ibarettir. Kimi geçer, arkasında kırgınlık bırakır,kimi geçer, ardında umut yeşertir.
Kimi adı anıldığında bir makam hatırlanır, kimi adı anıldığında bir iyilik...

İnsanlığın gerçek hafızası,işte bu iyiliklerin içinde yaşar.

Belki de bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, daha güçlü insanlar değil; gücünün karşısında merhametini kaybetmeyen insanlardır.
Daha yüksek sesler değil,daha temiz vicdanlardır.Daha büyük makamlar değil,o makamların ağırlığını taşıyabilecek karakterlerdir.

Çünkü insanın boyu,sahip olduklarıyla değil, hiçbir çıkar uğruna eğmediği vicdanıyla ölçülür.

Nihayetinde geriye tek bir hakikat kalır:Başını dik tutabilmek bir duruş,başkasının başını dik tutmasına yardım edebilmek ise insanlığın en güzel hâlidir.

Yorumlar
* Bu içerik ile ilgili yorum yok, ilk yorumu siz yazın, tartışalım *