reklam
reklam
Bir zamanlar aynı hikâyenin içindeydik

Bir zamanlar aynı hikâyenin içindeydik

YAYINLAMA:

Bazı hikâyeler vardır,son sayfası yıllar önce kapanmıştır ama insan hâlâ aynı kitabın içinde yaşamaya devam eder.
Üzerine toz çökmüş eski bir fotoğraf gibi dururlar hayatımızın bir köşesinde.
Ne zaman gözlerimiz takılsa,zamanın içinden bir ses yükselir;bir bakış, yarım kalmış bir cümle, söylenememiş bir söz yeniden canlanır.

Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakıp aynı hayalleri kuran iki insanın, yıllar sonra birbirine yabancılaşması ne tuhaf bir kaderdir. Oysa bir zamanlar dünyanın bütün yolları birbirine çıkıyormuş gibi gelirdi.
Birinin sustuğunu diğeri anlardı.Birinin gözleri dalınca öteki hangi düşüncenin içinden geçtiğini hissederdi.

Sonra ne oldu?

Belki bir gurur meselesiydi,belki yanlış anlaşılmış birkaç kelime,belki de insanın kendi mutluluğuna bile cesaret edemediği o anlaşılmaz korku...

Hayat bazen insanı büyük felaketlerle değil,küçük suskunluklarla birbirinden uzaklaştırır.

İnsan,yıllar sonra dönüp baktığında yalnızca kaybettiği birini değil,onunla birlikte yaşayabileceği ihtimalleri de özler. Birlikte içilemeyen kahveleri, gidilemeyen şehirleri,kurulması yarım kalan sofraları,aynı yaşta yaşlanamamanın hüznünü...

İşte insan ruhunun en derin çelişkisi burada başlar: Geçmişin değişmeyeceğini bilir ama zihninde onu değiştirmekten vazgeçemez.

İnsan bazen kendi geçmişinin mahkûmu olur. Gecenin en sessiz saatlerinde, kimsenin duymadığı bir mahkemede kendisini yargılar. Neden sustuğunu, neden gitmediğini, neden kalamadığını düşünür.
Bir zamanlar söylemeye cesaret edemediği sözler, yıllar sonra içinde yankılanan en ağır cümlelere dönüşür.

Belki de insanın en büyük pişmanlığı, kaybettiği şeyler değil,uğruna mücadele etmeye cesaret edemediği güzelliklerdir.

Dostoyevski'nin insan ruhunun karanlık koridorlarında dolaşan kahramanları gibi, insan da bazen kendi içindeki çelişkilerle baş başa kalır.
Akıl her şeyin bittiğini söyler, gönül ise çoktan kapanmış bir kapının önünde beklemeyi sürdürür.

Felsefe açısından zaman,geri döndürülemeyen bir yolculuktur. Fakat hatıralar zamanın kurallarına uymaz. Bir gün,bir bakış, bir ses;insanı yıllar öncesine götürmeye yeter. Çünkü bazı anılar takvim yapraklarında değil, insanın ruhunda saklanır.

Belki de yaşlanmak,saçlara ak düşmesinden ibaret değildir.
Bir zamanlar birlikte yaşlanmayı hayal ettiğin insanın,başka bir hayatın içinde yaşlandığını öğrenmektir.

Şimdi herkes kendi yolunda...

Bir zamanlar birbirinin yarını olan iki insan, bugün birbirinin geçmişi olmuş.
Ne tuhaf;aynı hayalin içinde başlayan iki hayat, bambaşka hikâyelerin sonuna doğru ilerliyor.

Oysa bazı şeyler olabilirdi.Bir telefon,bir mektup, bir cesaret,bir adım...
Belki de koca bir ömrün yönünü değiştirebilirdi.

Ama hayat, yaşanmamış ihtimaller üzerine yeniden kurulamayacak kadar acımasızdır.

Geriye birkaç fotoğraf,eski bir şarkı,yarım kalmış cümleler ve insanın kendisine bile itiraf edemediği bir özlem kalır.

Bir zamanlar aynı hikâyenin iki kahramanıydık. Şimdi aynı geçmişin iki ayrı tanığıyız.

Belki de en acısı şudur:İnsan bazen birini kaybettiği için değil, onunla yaşayabileceği hayatı hiç yaşayamadığı için üzülür.

--- --- --- --- --- --- --- ---

Yarım Kalan Bir Ömür...

Bir akşam üstü düşer adın yüreğime,
Eski bir türkü gibi sızlar uzaklarda.
Ne sen o eski sensin,ne ben o eski ben,
Bir ömür saklı kaldı suskun dudaklarda.

Biz bir bahardık, ömrün ayazında üşüdük,
Birbirimize varacak yolları kaybettik.
Şimdi iki yabancıyız aynı göğün altında,
Biz birbirimizi değil,yaşanmamış bir ömrü özledik.

Yorumlar
* Bu içerik ile ilgili yorum yok, ilk yorumu siz yazın, tartışalım *