reklam
reklam
Elbet bir gün!

Elbet bir gün!

YAYINLAMA:

İnsan bazen bir ömrü tek bir insana sığdırır.
Onunla yaşadığı birkaç güzel anı, yıllarca yüreğinde taşır.
Bir bakışı hatıra,
bir gülüşü teselli, bir sözü ömürlük bir bekleyiş olur. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin,kalbin bir köşesinde hep aynı insanın adı yaşar.

Hayatın insana öğrettiği en ağır gerçeklerden biri de budur:
Her sevdiğine kavuşamazsın. Bazen aynı gökyüzünün altında, birbirine uzak iki hayat yaşarsın.
Birinin gecesi diğerinin sabahına denk gelir.
Biri özler,diğeri susar.
Biri dönüp geçmişe bakar, diğeri belki de kırgınlığının arkasına saklanır.

İşte insanın en çok yorulduğu yer tam da burasıdır.

Birini özlemek, yalnızca onun yanında olmayı istemek değildir. Onun sesini duymadan geçen akşamların eksikliğini hissetmektir.
Bir sokaktan geçerken birlikte yürüdüğünüz günleri hatırlamak, bir şarkıda onun gözlerini bulmak, kalabalıkların ortasında bile kendini yapayalnız hissetmektir.

Bazen insan,
en çok sevdiğine söyleyemediklerinin altında ezilir. İçinde biriktirdiği cümleler büyür, suskunluğu ağırlaşır.
Keşke der,keşke biraz daha konuşsaydık,biraz daha sarılsaydık, birbirimizi kırmadan önce birbirimizin gözlerine bakabilseydik.

Belki de aşkın en büyük sınavı, birlikteyken sevmek değil,ayrı düştüğünde de o sevgiyi kirletmeden taşıyabilmektir.

İnsan ruhu tuhaf bir yolculuğun içindedir.
Zihin unutmaya çalışırken kalp hatırlamaya devam eder.
Akıl,artık yoluna bakman gerektiğini söyler; gönül ise bir ihtimalin kapısında bekler.
Çünkü bazı bağlar takvimle ölçülmez. Bazı insanlar hayatımızdan çıksa da içimizdeki yerlerinden hiç ayrılmazlar.

Bazen kader iki insanı birbirinden uzaklaştırır.
Araya yıllar,yollar, kırgınlıklar,hayatın maslahatları ve söylenmemiş sözler girer.
Fakat insanın içinde küçücük bir umut kalır.
Belki bir gün yeniden karşılaşırız,belki yarım kalan cümlelerimizi tamamlarız,belki de bütün bu özlemin ardından birbirimize yeniden sarılırız.

Ben vuslatın güzelliğine inanıyorum.

Bir gün bütün küskünlüklerin geride kaldığı, gözlerin konuştuğu,ellerin yeniden birbirini bulduğu o anın geleceğine inanıyorum.
Çünkü bazı bekleyişler insanı tüketmez,ona sevmeyi, sabretmeyi ve umudunu korumayı öğretir.

Düşünsene...

Yıllar sonra hiç beklemediğin bir anda karşında duruyor.
Bir an göz göze geliyorsunuz. Söylenecek binlerce söz var ama hiçbirini söyleyemiyorsun. Sadece sarılıyorsun.
O sarılışta geçen yıllar,yaşanan özlemler, geceler boyu biriktirilen gözyaşları eriyip gidiyor.

İşte o zaman anlıyorsun,insan bazen bir kavuşmaya bütün ömrünü verebiliyor.

Belki bugün bana küskünsün yar. Belki aramızda aşılması güç mesafeler, konuşulmamış meseleler var.
Ama bil ki bazı duygular sessizlikte de yaşamaya devam eder.Ben yine de güzel günlerin ihtimalini kalbimde saklıyorum.

Çünkü hayat, bazen en güzel hikâyesini en umutsuz görünen yerde başlatır.

Elbet bir gün yollarımız yeniden kesişir.
O gün geldiğinde geçmişin hesabını tutmak yerine birbirimizin gözlerinde kaybettiğimiz zamanı ararız.

Belki de o gün, bütün ayrılıklara değecek kadar güzel olur.

*******
Elbet bir gün...

Hasretinle geçer gecem,sabahım sensiz doğar,
Bir yanım vuslatı bekler, bir yanım sana ağlar.
Ne maslahatlar kuruldu aramıza, ne yollar uzadı,
Yine de gönlümde sevdan,hiçbir vakit azalmadı.

Bana küsme yar, bu ayrılık zaten yeter,
Bir gün diner içimizde yılların biriktirdiği keder.
Aşarız kaderin dağlarını, kavuşuruz elbet,
Bir sarılışta son bulur bunca hasret, bunca gurbet.

Yorumlar
* Bu içerik ile ilgili yorum yok, ilk yorumu siz yazın, tartışalım *