İnsanın ardında bıraktığı!

İnsan,gelip geçen bir gölge değildir yalnızca.Adımları toprağa değdiği an başlar hikâyesi, fakat asıl mesele o hikâyenin nerede yankı bulduğudur. Bir ömür tüketilirken geriye ne kaldığı sorusu,gecenin en sessiz anında insanın içine çöker.
Zaman acımasızdır; kimseye ayrıcalık tanımaz.Bugün nefes alan herkes, yarının hatırası olmaya adaydır.
Bu yüzden insanın gerçek varlığı, yaşadığı yılların sayısıyla değil, dokunduğu hayatların derinliğiyle ölçülür. Kalplerde yer edinmeyen bir ömür, rüzgârın savurduğu yaprak gibi kaybolur gider.
Bazıları isim bırakır, bazıları iz.İsimler zamanla silinir; taşlar aşınır, yazılar unutulur.İz bırakanlar ise görünmez bir köprü kurar insanla insan arasında.
Bir çocuğun gözünde umut olmak,bir yoksulun duasında yer almak, susuz bir canlının hayatına damla olmak…
Bunlar sessiz ama en güçlü miraslardır.
İnsanın içinde bitmeyen bir arayış vardır.
Sevilmek ister,değer görmek ister.Ne var ki çoğu zaman yanlış kapılarda aranır bu anlam. Sahte yakınlıkların, çıkarla beslenen ilişkilerin içinde insan kendi özünden uzaklaşır. Oysa karşılıksız verilen sevgi, ruhun en derin yaralarını onaran tek ilaçtır.
İç huzur dediğimiz şey, dışarıdan gelen bir ödül değil; insanın kendi vicdanıyla kurduğu dengedir.
Bir eser bırakmak yalnızca kitap yazmak değildir. Bazen yetiştirdiğin bir evlat,bazen gölgesinde dinlenilen bir ağaç, bazen de hiç tanımadığın birinin hayatına dokunan küçücük bir iyilik… Hepsi aynı yere çıkar:insanın kalıcı olma arzusu.
Fani bir bedende sonsuzluk arayışı.
İnsan,gücü kadar sorumludur hayata karşı.Elinin uzandığı yere kadar iyilikle yürümek, ulaşabildiği her yüreğe bir parça umut bırakmak, belki de bu dünyanın en gerçek anlamıdır. Büyük işler yapamayanların küçük iyilikleri vardır;çoğu zaman en büyük değişimi de onlar başlatır.
Ömür dediğin şey, harcanmak için değil, anlamlandırılmak için vardır.
Yanlış sevgilerin, değersiz uğraşların peşinde tüketilen yıllar,insanın kendi kendine verdiği en ağır cezadır.
Zaman geri gelmez; fakat farkındalık, kalan zamanı yeniden inşa edebilir.
Geriye dönüp bakıldığında insan şunu sormalı kendine:“Ben kimlerin hayatında bir iz oldum?”
Cevap sessizse, hayat da eksik yaşanmıştır.
Unutulmamak isteyen insan, hatırlanmaya değer bir hayat yaşamalıdır.