Her sabahın kıymetini bilmek!

Sabahın ilk ışıkları henüz düşmemiş pencereme.
Şehir uykuda,sokaklar sessiz. Ben erkenden uyanmışım. Pencereyi açıyorum,seherin soğuk havası yüzüme vuruyor. Uzaklardan köpek sesleri geliyor. Derin bir nefes alıyorum.
Sanki bütün dünyanın yükü birkaç saniyeliğine omuzlarımdan kalkıyor.

İçimden bir gülümseme geçiyor.

İnsan bazen hiçbir sebep yokken mutlu olabiliyor.
Ne cebindeki para ne de sahip olduğu makam gerekiyor o an.Bir sabahın serinliği,bir bardak çay,uzaktan gelen bir kuş sesi yetiyor.

Ömer Hayyam'ın o güzel sözü geliyor aklıma:

"Kalk haydi, ebediyen uyuyacağız zaten!"

Ne doğru söylemiş…

Şu üç günlük dünyada neleri büyütüyoruz gözümüzde. Kırgınlıkları, hesapları,hırsları, bitmek bilmeyen kavgaları… Birbirimizi üzmek için harcadığımız zamanı,birbirimizi mutlu etmek için harcasak belki de dünya daha güzel bir yer olacak.

İnsan yaş aldıkça bazı şeyleri daha iyi anlıyor.
Eskiden büyük mesele sandıklarının, zaman geçince ne kadar küçük kaldığını görüyor. Bir zamanlar uğruna gecelerce uyumadığımız şeyleri bugün hatırlamıyoruz bile.

Asıl mesele, insanın kendisiyle barışık yaşayabilmesi.

Ahmet Arif'in dizelerinde hissedilen o derin özlem,o memleket kokusu,o insan sıcaklığı boşuna değil.Çünkü insanın yüreği,en çok sevdiğine, özlediğine ve hasretini taşıdığına bağlıdır.

Bir dostun hatırını sormak,bir garibin kapısını çalmak, bir çocuğun yüzünü güldürmek…
Bunlar ömrün en güzel hatıralarıdır.

Bazen düşünüyorum da insan neden bu kadar acele ediyor?
Nereye yetişmeye çalışıyoruz?
Bir gün hepimiz aynı sessizliğin içinde kalmayacak mıyız?

O hâlde neden sevdiklerimize güzel sözler söylemekten çekiniyoruz? Neden bir kahvenin hatırını,bir dostun muhabbetini,
bir annenin duasını küçümsüyoruz?

Hayat dediğin, büyük hayallerin peşinden koşarken avucumuzdan kayıp giden küçük mutluluklardan ibaret biraz da.

Şimdi yeniden dışarıya bakıyorum. Mahallenin horozu bile henüz uyanmamış.
Galiba o da dünyanın telaşına karışmak istemiyor.

Gülümsüyorum.

Kendi kendime diyorum ki;

Bugün de uyandık çok şükür.
Bugün de gökyüzünü görebiliyoruz. Bugün de birilerine selam verebilir,bir gönle dokunabiliriz.

Daha ne olsun?

İnsan, ömrünün kaç gün olduğunu bilemez ama bir günün içine ne kadar güzellik sığdırabileceğini kendisi seçebilir.

Öyleyse dostlar, hayatı ertelemeyin. Sevin,sevilin, gezin,görün. Biriktirebildiğiniz kadar güzel hatıra biriktirin.

Çünkü ölümün olduğu bu dünyada,yaşamak hâlâ çok güzel şey!

... ... ... ... ... ...
Seher Vakti

Bir sabah düşer yüreğime,dağların ardından,
Bir kuşun kanadında taşırım umudumu.
Daha söylenmemiş türkülerim var bu şehirde,
Daha nice sevdalara sakladım yorgunluğumu.
Ömür dediğin nedir, ibir avuç toprak,bir nefes,
Bir dostun selamında saklıdır en güzel heves.
Güneş doğar,yine başlar insanın hikâyesi,
Ölüm varsa bu dünyada,yaşamak da bir nefes!